Zanim język angielski przyswoił sobie słowo “tea”, liść nazywany był zmiennie tcha, cha,tay i tee. Angielskie słowo pochodzi nie od chińskiego cha w klasycznym języku mandaryńskim, ale te w dialekcie chińskim Amoy w prowincji Fujian. Słowo przeobraziło się w thee po holendersku, a ponieważ to głównie Holendrzy przywieźli pierwszą herbatę do Europy, nowy towar stałsię znany pod nazwą thee po niemiecku, te po włosku, hiszpańsku, duńsku, norwesku, szwecku, węgiersku i malajsku, tea po angielsku, thé po francusku, tee po fińsku, teja po łotewsku, ta po koreańsku, thay po cejlońsku i Thea dla naukowców. Polska nazwa herbata, która jest zupełnym wyjątkiem, powstała z dwóch wyrazów łacińskich: herba thea – “ziele herbaciane”